Lore was 14 jaar en reisde wereld af. Lore had vandaag voor het eerst iets bijzonders gedaan. Ze zweefde opeens, toen ze een lekke band hadden had ze die band getransformeerd naar een volle band. Maar niemand had die gave want iedereen die een gave had, kon ofwel alleen hunzelf transformeren en andere dingen laten vliegen en Lore had nog nooit zoiets gezien, wie kan er nu vliegen of dingen transformeren. Lore dacht diep na hoe dat kon, maar er was geen mogelijkheid. Ze was altijd heel slim geweest en als ze iets niet wist, dan wist niemand het. Ze had mooi donkerrood golvend haar met helder blauwe ogen. Ze was al in: Frankrijk, Spanje, Portugal, Italië, Nederland, Duitsland, Hongarije, Amerika, Afrika,… geweest. Ze had tegen haar ouders gezegd dat ze terug naar België wou en een normaal leven leiden. Ze stapte uit in Maal en het leek haar gezellig, terwijl haar ouders naar het gemeentehuis gingen hing ze wat rond in het stadje. Ze kwam een bende tegen, ze liep tegen Jhon aan, hij snauwde toen; “Kijk uit waar je loopt, wij zijn wel de B&B,DJVT dus pas maar op.” Jhon had bruin, lang en golvend haar met bruine ogen en leek haar rond de 19jaar. Bet kwam ertussen: “Ben jij nieuw hier?” “J…j…j…a…a…” Stotterde Lore bang. Bet had zwart haar tot op haar schouders en had bruine ogen. “Je moet niet bang zijn. Ik ben Bet, 17jaar. Ik ben samen met de rest hier lid van de Bubbels & Bellen, De Jeugd Van Tegenwoordig, maar je mag het ook de B&B,DJVT noemen.” Lore was al wat minder gespannen. “Welke gave heb jij?” vroeg een jong stemmetje. Het was een jong meisje die dat vroeg, Lore schatte haar 13jaar. Ze leek wel een lief meisje, ze had een vrolijke glimlach en blond, steil haar met blauwe ogen. Lore antwoordde vriendelijk: “Hoe bedoel je gave?” “Kan je iets laten zweven, je transformeren, mensen laten verdwijnen of wonden genezen?” kwam Els ertussen. Els keek haar doordringend aan met haar bruine ogen, haar haar hing er een beetje voor, want het was erg hard gekruld, dus haar bruine haren maakte het al wat minder eng. “Hoe weten jullie dat ik een gave heb?” Lore keek hen vragend aan. Els zei vlug: “Weet je dat dan niet? Iedereen van ons heeft een gave. We zijn naar dit stadje gekomen omdat hier alleen mensen mogen wonen met een gave. Twee gaven zijn heel erg zeldzaam: de wonden genezen kan alleen Marten, die woont in de buurt maar hoort niet bij de groep. Mensen laten verdwijnen is een gave die iemand hier ooit heeft gehad, nu is er niemand meer die hier woont met die gave. Welke heb jij?” “Nou, ik heb overlaats nog iets getransformeerd en ik heb ook al gezweefd.” Antwoorde Lore. Iedereen bleef stil staren naar de twee. Bob zei opeens: “De ouders van iedereen die hier woont weten nog van niets, maar niemand kan zelf zweven in dit stadje, ze kunnen hier alleen maar voorwerpen laten zweven. Ook kan niemand een voorwerp transformeren, alleen zichzelf.” Bob was rond de 15 jaar en had kort blond krullend haar met blauwe ogen. Opeens werd het gesprek onderbroken, de moeder van Lore was naar haar op zoek. Kim zei: “Ga maar jij moet alleen naar het gemeentehuis, je ouders mogen van niets weten. Op het gemeentehuis zitten ook getransformeerde kinderen.” Lore ging naar het gemeentehuis en volgde de pijl met het woord: inschrijving. Ze zag er tientallen kinderen zitten, ze ging de doorschijnende deur binnen. “Welkom, hoe heet je? Welke gave heb je?” vroeg het meisje achter de balie. “Ik ben Lore. Ik kan voorwerpen en mijzelf transformeren en laten zweven.” Zei Lore snel. Het meisje achter de balie ging snel naar de rest om het te vertellen, aan hun gezichten te zien keken ze verbaast. Het meisje kwam haar halen en zei: “Ik ben Lieze mij zal je hier vaak zien. Je moet in die ruimte laten zien wat je kan.” Lore volgde haar naar de ruimte waar ze haar gave moest tonen. Lieze ging naast haar staan en zei wat ze moest doen. Wat Lore had gezegd klopte. Iedereen keek haar verbaast aan. Lore zei dat ze in het dorpje mochten gaan wonen tegen haar ouders. Ze ging naar de afgesproken plaats waar ze de B&B,DJVT terug zou zien. “Hallo.” Zei een kil stemmetje. Het stemmetje kwam van een jongen die er juist niet was. Hij had korte, bruine haren met glinsterende blauwgroene ogen. Hij leek haar rond de 15jaar oud en ze antwoorde starend naar de jongen: “Hallo, wie ben jij?” “Ben.” Antwoorde Ben verlegen. Bet kwam tevoorschijn: “Dag, Lore. Al kennis gemaakt met Ben? Hij moest vandaag naar Sunnie, maar nu is hij terug. Waar woonde jij vroeger?” “Ik woonde nergens, ik reisde de hele wereld af.” Zei Lore. “Wat ging jij in Sunnie doen, Ben?” Vroeg Lore achteraf. “Nou, euh… ik ging kijken of ik daar bij de groep Beestenboel kon komen. Maar dat was uiteindelijk niets.” Zei Ben zenuwachtig. Jhon kwam hijgend aangerend. “Sorry, dat ik zo laat ben. Er is een nieuwe inschrijving gedaan dus ik moest gaan kijken.” Hij keek verbaasd naar Lore. “Jij bent toch dat nieuwe meisje in dit stadje?” Vroeg Jhon hijgend. “We hebben alleen nog geen huis, waarom hebben we geen huis nodig?” Vroeg Lore, terwijl ze een raar gezicht trok. “Wacht jij kunt iets transformeren, wij zetten een nieuw huis door het naar hier te zweven en jij veranderd het naar jou smaak.” Zei Els. Lore ging ermee akkoord, er stond algauw een nieuw huis. “Gaan we anders met zen allen rondhangen zodat je het dorpje en Sunnie kunt leren kennen” Stelde Kim voor.